15 de Septiembre de 2009

Ya estamos en el campo base avanzado

Paseo en los alrededores de Nyalam, como parte de la aclimatación.

Ayer 14 de septiembre llegamos al campo base avanzado, y no ha sido un camino de rosas. Hemos llegado agotados y con dolor de cabeza a los 5600 m de altura en que se encuentra el campo. Hemos adelantado el planning inicial un par de días, y eso se nota.  Hoy día 15 teníamos previsto hacer el treking hasta el campo intermedio, entre el campo base chino (5000 m) y el avanzado. Pero por cuestiones de logística y organización de la agencia que nos proporciona el transporte, los yaks y el cocinero, tuvimos que hacer el trayecto en un solo día. Supongo que nos costará un poquito más recuperar fuerzas, pero el caso es que ya estamos en el punto de partida.

Hoy nos dedicaremos todo el día a acomodarnos en el campo, a visitar otras expediciones, y sobre todo a descansar, a hidratarnos (porque comer no apetece mucho) y a acostumbrarnos al paisaje que nos acompañará los próximos 22 días.

Hemos coincidido con otros alpinistas conocidos: Juanito Oiarzabal, formando equipo con Tono Calafat y Carlos Pauner. Estaban  equipando los campos de altura, cuando Pauner ha sufrido una caída que parece que le ha roto varias costillas. Ha sido evacuado a Katmandú donde recibirá los cuidados adecuados. Para Pauner éste era un intento a su noveno ochomil, mientras que para Juanito ésta será una de las seis cimas que le faltan para repetir la gesta de los 14 ochomiles. Cuánta épica nos rodea!

En el camino hacia Zangmu y la frontera china

Después de la crónica social paso a contaros la meteorológica: hace buen tiempo. Nada más a destacar. Supongo que para futuros partes podremos contar con medios y recursos de expediciones más provistas. Para empezar Juanito nos ha prestado su teléfono con el que podemos enviar esta crónica. Muchas gracias desde aquí.

Estamos muy animados, con ganas de salir de Katmandú

7 comentarios en “15 de Septiembre de 2009”

  1. poppy  el 17 Septiembre, 2009

    Ánimo machacas, que sois unos machacas, quemando más etapas que las planificadas.
    Continuar disfrutando de lo que hace que tenga sentido el comerse muchos de los marrones del dia a dia el resto del año.
    Ya estais ahí y ya nada os distraerá del objetivo.
    Suerte, fuerza y salud!

  2. Raul  el 17 Septiembre, 2009

    Hola carlos y compañia
    Espero que valla todo bien
    Ya que mencionas el tiempo,por algunas zonas de españa esta todo patas arriba,por las ramblas de agua y granizo que han caido,pero bueno de momento no nos ha tocado
    Cuidaros, seguiremos en contacto.
    Un saludo para todos.

  3. Neus de Sant Boi  el 18 Septiembre, 2009

    Hola Juan Carlos i els companys!!!

    avui he descobert la pàgina!!!! no m’enrecordava i no m’han arribat cap mail!!

    que vagi molt bé!!! i ara us aniré seguint!!

    molta sort!!

  4. Marcel.lí de Vilanova  el 18 Septiembre, 2009

    Joan Carles, veig que no pares! Aquestes fotos que heu penjat em retornen antics records. Que tingueu tota la sort del món!

  5. Gerardo  el 20 Septiembre, 2009

    Vaya, vaya, Carlos, te largas al otro extremo del mundo nomás que para hacer vida social, eres tremendo…jejejeje.
    Un abrazo, fuerza y para arriba!

  6. Gerardo  el 20 Septiembre, 2009

    Por cierto, sí que os rodea épica en todo este asunto, sí…. mi modesto blog montañero no puede competir ni de lejos…. Ah, Nacho, un abrazo especial para ti, por supuesto, aunque haga tiempo que no nos vemos…. Aún recuerdo las comilonas de Cal Narieda, y una Coma de l’Orri que nos hicimos una vez con esquís, y también la de leches que me pegué bajando….!!!
    Abrazos a todos.

  7. Gerardo  el 20 Septiembre, 2009

    Perdón, era el Pic de l’Orri, que subimos desde las pistas de fondo de Sant Joan de l’Erm…. Pues eso, un abrazo fuerte, Carlos y Nacho, y por supuesto también para ti, Ángel, aunque no nos conozcamos personalmente. Oye, y ya por pedir, si la teneis a mano un abrazo de mi parte a Edurne, mi heroína montañera, de verdad…. Para “don” Juanito Oyarzábal, más que un abrazo, una reverencia de mi parte…


Responder